نوشتهای یکی با دل تنگ

مشاهده یادداشت خصوصی

تمام لحضه هام تو یه تنگ بولوری

تمام روزای عمرم توی دستت عزیزم

نکنه منو نخوای تو

نکنه  رو بوم بزاری سشیشه عمرمو تو

نکنه یادت بره که من بی تو هیچم

نکنه بادت بره تو باد اون روزای خوب

یادت اون روزارو یادت؟

یادت قطره بارون

یادت لبخند مارو توی اون جمعه آروم

یادت بهم تو گفتی نکنه برم ازپیشت

یادت گفتم میمونم تا لحضه مرگ

یادت گفتم اگه هم جداشیم از هم

اگه جا شیم از هم بکنه مرگ دور مارو از هم

یادت روزی رو که من به تو گفتم عاشقتم عزیزم

یادت اون لحظه سبز که کشیدی دست رو دستم

یادت گرمی دستات بادت صدای قلبم

یادت گرمی لبخند

کوپس اون احظهء داغ

یادت گرمی اون لحظه هارو توی اون ماه سرد

یادم گرمی نگاتو توی اون شباهای سرد

یادم اون لحظهارو که نگا کردی تو چشمام

یادت اشکامو تو اون شب

یادم اشک داشت چشامون

میدونم که هنوزم یادت

هنوزم صدات یادم توی اون دم سبز که صدام کردی عزیزم

عزیزم اگه چیزی بود عزیزم اگه چیزی هست

همشون فدای چشمات

میرزاده‌ی عشقی از آن آدم‌های آوانگارد و مترقی ِ تاریخ ِ معاصر ِ ایران است و خیلی‌ها هم بهش ارادت دارند جمله زبان نوشته‌های میرزاده‌ی عشقی تلخی ِ غریبی دارد. چند وقت قبل، به شعری از او برخوردم که شگفتی‌آور بود.او کاملاً با عقاید ِ ونه‌گات یکی بود! ونه‌گات کتاب ِ زمان‌لرزه‌اش را با این بحث شروع می‌کند که «انسان بودن چیز ِ مزخرف و مهیبی است.» و در سرتاسر ِ کتاب به این موضوع اشاره می‌کند که قبایل ِ فلان در دل ِ جنگل‌های افریقا خیلی خوشبختند و از این جور چیزها. توی کتاب. خلاصه کنم: غم‌انگیز بود که استعدادهایی مثل میرزاده‌ی عشقی حرام شدند. شعر را بخوانید:

به پندار ِ دانای مغربْ‌زمین / پدیدآور ِ پند ِ نو، داروین،
طبیعتْ ز ِ میمون دُمی کم نمود، / سپس ناسزا-نامشْ آدم نمود.
اگر آدمیّت بر این بی‌دُمی‌ست / دُمی کو؟ که من عارم از آدمی‌ست.
چو اجدادم، ای کاش، میموُن بُدَم / که در جنگلی، راحت اکنون بُدَم.
مرا آفریدند انسان چرا؟ / چرا آفریدند این‌سان؟ چرا؟
اگر اُشتری بودم اندر چَرا، / اگر پشّه‌ای بودم اندر هوا،
بُدَم گر که مور ِ لگدخورده‌ای، / و یا کـِرم ِ بی‌قوت ِ افسرده‌ای،
اگر کـُندْدندانْ شغالی بُدَم، / اگر گرگ ِ آشفته‌حالی بُدَم،
از این نیک‌تر بُد که انسان شدم؛ / معذب‌ترین جنس ِ حیوان شدم

شب با حس عجیبی من به بستر رفتم

نمیدانم از کی نمیدانم از چه حالم گرفته بود

نمیدانم باز چه باید گفت

شاید روزی کاشهایم رنگ بودن گرفت

شاید روزی گذشتها رنگ حال

آینده رنگ سبز خوشبختی

کاش چیزی دگر دل را فرو نریزد

کاش میشد راحت به بستر رفت

بدون آرزوهای محال

سالهاست شب رنگ غم دارد

سالهاست روز هم رنگ آرامی ندارد

سالهاست آسمان آبی بی معناست

سالهاست که بادبی معناست

و این موج دریاست که ما را.......

به نو اندیشیدم گفتم

کاش میشد من نروم

کاش میشد تو بمانی

کاش میشد که بیایی

کاش میشد که ببینی

که بفهمی که بدانی

من از گذر این همه سال

یاد تو را با خود دارم

که بفهمی از گذر ثانیهای گذرا

من تو را در دل خود دارم

یاد آن ساعتها

که همیشه من تو را خواندم

یاد آن ثانیهای گذرا با ماست

کاش میشد که دوباره تو ببینی و بفهمی

که هنوزم چشم من تو را چشم در راه است

شاید تو بیایی و من هم نروم 

کاش میشد همه ان ثانیها.............

کاش میشد...........

وقتی تو نیستی نه هستهای ما چونان که بیادندو نبایدها.... 

مثل همیشه حرف آخرم و آخر حرفم را با بغض میخوانم

بازمثل همیشه خنده های تلخ خود را در فضای غم آلود اتاق فرو خردم

با خو میگویم باشد برای روز مبادا

اما در روزهای تقویم روزی به نام روزمبادا نیست

آن رور هر چه باشد روزی شبیه امروز روزی شبیه فرداهایمان

هر روز بی تو روز مباداست

شاید بشه گفت جدایی, حسرت دل آدمهاست
درد عشق, غم غربته, این چیزیه که دل آدمهارو می سوزونه
بر خلاف همه که می گن عشق:
دوست داشتن,رسیدن,وصل شدن و... است
من می گم عشق:
نفرت,دورشدن,بریدنه
حتماً می گی چرا؟
نفرت چون بعداینکه عشق رو می فهمی از خودت متنفر می شی
که چرا دیر فهمیدی
نرسیدن به خاطر اینکه عشق یه راهیه که هرچی می ری نمی رسی
یعنی پایانی نداره و بی نهایته
بریدن واسه اینکه اگه کسی بخواد عشق رو بفهمه باید از خودش ببره
ولی بدون عشق نفس کشیدن هم دشواره

لحظه لحظهای من میگزره بی تو ولی چه کنم که بسته پایم

برو ای نسیم سرد پاییز برسان صدای ما را برسان سلام ما را

به شکوفها به باران

همه آرزویم این است که کنم سفرزاین دشت

ای وای که بی توذره ذره لحظه لحظهام شده شوره زارنا امیدی

برو ای نسیم پاییز برسان سلام ما را برسان ندای مارا به کوی یاران برسان صدای ما را

به آن مسافر که سفر کردا زاین بیابان

برسان صدای غم را به ان مسافرکه بدون او نیست سرخی ز روی ما را

که دگر ندارم حالی که بدون او نیست شادی که دگرجز صدای لیلی نیست ما را ندای

بعد او پیچیدام همه شقایقهارا در خاک شادی راخنده را در قاب پیچیذم

تنها صدای خندهای تواست در گوشم

لحضه با تو بودن را درخواب دیدام

در خواب دیدام در گلستان باورم که با تو چندین هزار چشمه خورشید در دلم

جوشید از یقین

احساس میکنم در هر کنارشورزار یاءس بایاد تو چندین هزار لاله عاشق

پیش ماست

آه ای عشق گم شده کاش روزی رویا هایم رنگ با تو بودن بگیرد

                                  بعد یه مدت امدم که بگم سلام دلم واس همتون تنگ شده بود
    

     امدم بگم که بیاین با هم قدر دوستایی که داریم رو بدونیم با همه اطرافاین مون خوب باشیم تا تلخی سیاه از دست دادن رو نداشته باشیم
 وقتی به یاده کسایی که از دستشون دادیم داشتیم گریه میکردیم گریمون از سز دل تنگی باشه نه از نفرت روزای که باهم خوب گزروندیم ولی بد تموم شد
     بیاین که باهم خوب باشیم تا بعد با خوبی لحظه هایه با هم بودن یادمون بیاد خوب باشیم تا تلخی دعوا یادمون بره  
                                                 
     میدونین  پیدا کردن دوست  فقط  2ساعت طول میکشه
                                         قدردانی کردن ازش 2 هفته                                
    ولی فراموش کردنش عمر یه طول میکشه
                                                                     
     بیاین به آینده با قشنگی فکر کنیم با امید .
     فکر کنیم به آینده مثل  قدم زدن زیر بارون
    یا مثل یه روز برفی فکر کنیم بیاین  فکر کنیم که همیشه با هم  چه جوری مثل برف سفید رفتار کنیم   
    بیاین مثل درخت کاج اگه بی آب موندیم اگه باهامون بد رفتاری شد
    بازم سایه مون رو از هم دریغ نکنیم بدون آب هم درخت همیشه سبز یه مدت زیاد سبز میمونه
   اگه گریه کردیم فقط دلتنگی دوری باشه نه تلخی به یاد اوردن اتفاقای بد اشک دلتنگی و دوست داشتن باشه نه رنگ سیاه نفرت
    همش دست خود ماست که آینده رو چه جوری رقم بزنیم
    پس بیاین مثل درخت همیشه سبز  اگه آب هم نخوردیم همه از سایه مون همیشه لذت ببرن
    تا آخرش بتونیم شعر سبز خوب بودن رو همه بخونیم

                                                  یادم میاد گفتم      

یه روزی سر راه تو وایسادم گفتم که دل به تو دادم حتی به پاتم افتادم تو گفتی دلت اسیره دلت جای دیگه گیره اخه اون بی من میمیره نگفتی نگفتی که منم گیرم که منم بی تو میمیرم که منم بی تو میمیرم بی تو میمیرم عزیزم نه نگفتی نگفتی نه نگفتی گفتم به عشقم بگو آره پر کن شبامو از ستاره گفتی ستاره بی ستاره قلبم واسه تو جا نداره ستاره بگو آره بگو آره پر کن شبامو از ستاره گفتی ستاره بی ستاره قلبم واسه تو جا نداره نداره

سلام

خوبین من از ماه بعد دوباره از دل تنگم خبر میدم

تا سلام دوباره خدا خافظتون باشه

علی

                                                       سلام

                                           مينويسم  که  بدونی.........

   هر وقت تونستي برفو سياه کني،پاي کلاغ و سياه کني،آتيشو ببوسي و 

        توي آب يه نفس عميق بکشي اون موقع مي تونم فراموشت کنم

بیا نذار ثانیه ها / دلت رو  از من بگیره

                                   این  دل شکسته من / توی غربت بمیره

        گرمی دستای تو رو/ واسه دلم میخوام من

                                اگه بذاری عزیزم/به جشن چشات میام من

        دلمو  هدیه  میارم / واسه  چشای  نازت

                                 بذار فضای دل من /پر شه از صدای سازت

        اگه بارون نگاهت / نباره  روی سر من

                           خیلی نزدیک میشه اونوقت/لحظه های آخ من

        عزیزم نذار بگیره /این ثانیه های وحشی

                           اون دل پر از صفاتو / که بازم بهم می بخشی

به تو ميگويم ای............

در چشمانت چيست که مرا به سوی خود می کشد؟

در گرمی دست هايت چيست که دستهايم انها را می طلبد؟

در اينه چشمهايم بنگر چه ميبينی؟

ايا می بينی که تو را می بيند؟

صدای طپش قلبم را ميشنوی که  فرياد ميزند

                                                                        دوستت دارم

                                                  به نام او

                                     ميخام بنويسم ولی وقت ندارم

                                               فقط يه جمله  

      خدايا من در کلبه حقيرانه ی خود چيزی دارم که تو در عرش کبريايت نداری

                                            من چون تويی دارم

                                            وتو چون خدت نداری   

دوست دارم به۲۵ زبان

 01) English : I Love You 02) Persian : Tora doost daram 03) Italian : Ti amo 04) German : Ich liebe Dich 05) Turkish : Seni Seviyurum 06) French : Je t'aime 07) Greek : S'ayapo 08) Spanish : Te quiero 09) Hindi : Mai tumase pyre karati hun 10) Arabic : Ana Behibak 11) Iranian : Man doosat daram 12) Japanese : Kimi o ai shiteru 13) Yugoslavian : Ya te volim 14) Korean : Nanun tangshinul sarang hamnida 15) Russian : Ya vas liubliu 16) Romanian : Te iu besc 17) Vietnamese : Em ye^u anh 18) Ukrainian : Ja tebe koKHAju 19) Tunisian : Ha eh bak 20) Syrian/lebanese : Bhebbek 21) Swiss-German : Ch'ha di ga"rn 22) Swedish : Jag a"Iskar dig 23) Africans : Ek het jou liefe 24) Bavarian : I mog di narrisch gern 25) albaniyan: te dua dooset daram be 25 zaboon 01) English :
farnaz_zelzeleo0o has signed out. (4/12/2006 5:41 PM)

منبع http://www.baztab.com/news/37095.php

              در خلوت خود برای تو نوشتم   
 

                                      جسمم از تو جدا شده است ... 

                                                 دلم نه ........

 از این همه آبی ... از اینهمه آسمان که تا زمین چیده شده است .... از این همه آوای موج که

 عاشقانه بر شانه هایم می گذرند ... از اینهمه پرنده که مرا به یاد بهشت می اندازد .... عبور

می کنم و به سوی آنهمه خاکستری می آیم ...

قسم می خورم که با چشمهای تو دیدم ...با نفس تو نفس کشیدم ...با دل تو گریستم ....

دلم برایت تنگ شده است شیرین ترین رویای زندگی ... دلم برایت تنگ است و می دانم به

سوی تو باز نمی گردم ...

در این همه آرامش و زیبایی ...مسخ شده ام ....همه جان شده ام و غرق در این آوای دل

انگیز ...به رویای تو غرقم  ...

فکرش را بکن ...مرگ که لحظه ای فرا می رسد و پنجه در پنجه جانم می اندازد و از ذره ذره

تنم بیرون می کشد ....و این من تهی ...این دل تهی ...این جان بی تن ....هر یک گوشه

ای ...

سلام سال نتون مبارک  

 هفت« سين » مقدس در هفت سين ايرانى

« من پيروزم و نامم خجسته است و از نزد خدا مى آيم و خواهان نيك بختى هستم و با تندرستى و گوارايى وارد شده ام و سال نو را همراه آورده ام!»

«نوروز» بزرگترين جشن ملى ايرانيان، سابقه اى هزاران ساله دارد. از گذشته هاى دور آريايى هاى ساكن در فلات ايران روز اول سال و آغاز بهار را به برگزارى مراسم ويژه و توأم با سرور و شادمانى اختصاص مى دادند. برخى پژوهشگران، ريشه تاريخى اين جشن را به «جمشيد پيشدادى» نسبت مى دهند و نوروز را «نوروز جمشيدى» مى خوانند. اين گروه معتقدند كه جمشيد شاه بعد از يك سلسله اصلاحات اجتماعى بر تخت زرين نشست و فاصله بين دماوند تا بابل را در يك روز پيمود و آن روز (روز هرمزد) از فروردين ماه بود. چون مردم اين شگفتى از وى بديدند جشن گرفتند و آن روز را «نوروز» خواندند. فردوسى شاعر بزرگ پارسى گوى نيز در شاهنامه پيدايش نوروز را به جمشيدشاه نسبت مى دهد:

به جمشيد بر گوهر افشاندند

مر آن روز را روز نو خواندند

سر سال نو هرمز فرودين

بر آسوده از رنج روى زمين

بزرگان به شادى بياراستند

مى و جام و رامشگران خواستند

چنين جشن فرخ از آن روزگار

به ما ماند از آن خسروان يادگار

اما عاملى كه «نوروز» را از ديگر جشن هاى ايران باستان جدا كرد و باعث ماندگارى آن تا امروز شد، «فلسفه وجودى نوروز» است : زايش و نوشدنى كه همزمان با سال جديد در طبيعت هم ديده مى شود.

دكتر ميرزايى جامعه شناس در اين باره مى گويد: «يكى از نمودهاى زندگى جمعى، برگزارى جشن ها و آيين هاى گروهى است، گردهم آمدن هايى كه به نيت نيايش و شكرگزارى و يا سرور و شادمانى شكل مى گيرند. برهمين اساس جشن ها و آيين هاى جامعه ايران را هم مى توان به سه گروه عمده تقسيم بندى كرد: جشن ها و مناسبت هاى دينى و مذهبى - جشن هاى ملى و قهرمانى و جشن هاى باستانى و اسطوره اى. جامعه ايران در گذشته به شادى به عنوان عنصر نيرو دهنده به روان انسان، توجه ويژه اى داشتند. آنها براساس آيين زرتشتى خود چهار جشن بزرگ و ويژه تيرگان، مهرگان، سده و اسپندگان ( اسفندگان) را همراه با شادى و سرور و نيايش برگزار مى كردند. در اين بين نوروز بنا به اصل تازگى بخشيدن به طبيعت و روح انسان همچنان پايدار ماند. گرچه با توجه به قانون تغيير پديده هاى فرهنگى، نوروز هم ناگزير نسبت به گذشته با دگرگونى هايى همراه است.»

به هرحال در آيين هاى باستانى ايران براى هر جشن «خوانى» گسترده مى شد كه داراى انواع خوراكى ها بود. خوان نوروزى «هفت سين» نام داشت و مى بايست از بقيه خوان ها رنگين تر باشد. اين سفره معمولاً چند ساعت مانده به زمان تحويل سال نو آماده بود و بر صفحه اى بلندتر از سطح زمين چيده مى شد. همچنين ميزدپان(MAYZADPAN) به منظور پخش كردن خوراكى ها در كنار سفره گماشته مى شد. اين خوان نوروزى بر پايه عدد مقدس هفت بنا شده بود. توران شهريارى، سخنران جامعه زرتشتى معتقد است: «تقدس عدد هفت از آيين مهر يا ميتراست و به سال هاى دور باز مى گردد. در اين آيين هفت مرحله وجود داشت براى اين كه انسان به مقام عالى و آسمانى برسد. پس عدد هفت از پيش از زرتشت براى انسان عزيز بوده و در آيين هاى مختلف و به نمادهاى گوناگون ديده مى شود، مانند هفت آسمان، هفت دريا، هفت گياه و... » همچنين اسناد تاريخى از برپايى سفره هفت سين به ياد هفت امشاسپندان خبر مى دهند؛ طبق اين اسناد، هفت امشاسپندان مقدس عبارت بودند از:

اهورامزدا(به معنى سرور دانا)، و هومن (انديشه نيك )، ارديبهشت (پاكى و راستى )، شهريور (شهريارى آرزو شده با كشور جاودانى )، سپندارمزد (عشق و پارسايى )، خرداد (رسايى و كمال ) و امرداد (نگهبان گياهان).

اما در بسيارى از منابع تاريخى آمده است كه «هفت سين» نخست «هفت شين» بوده و بعدها به اين نام تغيير يافته است.

شمع، شراب ، شيرينى، شهد (عسل)، شمشاد، شربت و شقايق يا شاخه نبات، اجزاى تشكيل دهنده سفره هفت شين بودند. برخى ديگر به وجود «هفت چين» در ايران پيش از اسلام اعتقاد دارند. سخنران جامعه زرتشتى در اين باره مى گويد: در زمان هخامنشيان در نوروز به روى هفت ظرف چينى غذا مى گذاشتند كه به آن هفت چين يا هفت چيدنى مى گفتند. بعدها در زمان ساسانيان هفت شين رسم متداول مردم ايران شد و شمشاد در كنار بقيه شين هاى نوروزى، به نشانه سبزى و جاودانگى بر سر سفره قرارگرفت. بعد از سقوط ساسانيان وقتى كه مردم ايران اسلام را پذيرفتند، سعى كردند كه سنت ها و آيين هاى باستانى خود را هم حفظ كنند. به همين دليل، چون در دين اسلام «شراب» حرام اعلام شده بود، آنها، خواهر و همزاد شراب را كه «سركه» مى شد انتخاب كردند و اينگونه شين به سين تغيير پيداكرد.»

البته در اين باره تعابير مختلفى وجوددارد. چنانچه در كتاب فرورى آمده است: كه در روزگار ساسانيان، قاب هاى زيباى منقوش و گرانبها از جنس كائولين، از چين به ايران وارد مى شد. يكى از كالاهاى مهم بازرگانى چين و ايران همين ظرف هايى بود كه بعدها به نام كشورى كه از آن آمده بودند «چينى» نام گذارى شد و به گويشى ديگر به شكل سينى و به صورت معرب «سينى» در ايران رواج يافتند. به هر روى خوراكى هاى خاصى بر سفره هفت سين مى نشينند كه عبارت اند از: سيب، سركه، سمنو، سماق، سير، سنجد و سبزى (سبزه)

خوراكى هايى كه به نيت هاى گوناگون انتخاب شده اند:

سمنو: نماد زايش و بارورى گياهان است و از جوانه هاى تازه رسيده گندم تهيه مى شود.

سيب : هم نماد بارورى است و زايش. در گذشته سيب را در خم هاى ويژه اى نگهدارى مى كردند و قبل از نوروز به همديگر هديه مى دادند. مى گويند كه سيب با زايش هم نسبت دارد، بدين صورت كه اغلب درويشى سيبى را از وسط نصف مى كرد و نيمى از آن را به زن و نيم ديگر را به شوهر مى داد و به اين ترتيب مرد از عقيم بودن و زن از نازايى رها مى شد.

سنجد: نماد عشق و دلباختگى است و از مقدمات اصلى تولد و زايندگى. عده اى عقيده دارند كه بوى برگ و شكوفه درخت سنجد محرك عشق است!

سبزه: نماد شادابى و سرسبزى و نشانگر زندگى بشر و پيوند او با طبيعت است.

در گذشته سبزه ها را به تعداد هفت يا دوازده - كه شمار مقدس برج هاست - در قاب هاى گرانبها سبز مى كردند. در دوران باستان در كاخ پادشاهان 20 روز پيش از نوروز دوازده ستون را از خشت خام برمى آوردند و بر هر يك از آنها يكى از غلات را مى كاشتند و خوب روييدن هر يك را به فال نيك مى گرفتند و بر آن بودند كه آن دانه در آن سال پربار خواهد بود. در روز ششم فروردين آنها را مى چيدند و به نشانه بركت و بارورى در تالارها پخش مى كردند. سماق و سير نماد چاشنى و محرك شادى در زندگى به شمار مى روند. اما غير از اين گياهان و ميوه هاى سفره نشين، خوان نوروزى اجزاى ديگرى هم داشته است: در اين ميان «تخم مرغ» نماد زايش و آفرينش است و نشانه اى از نطفه و نژاد. «آينه» نماد روشنايى است و حتماً بايد در بالاى سفره جاى بگيرد. «آب و ماهى» نشانه بركت در زندگى هستند. ماهى به عنوان نشانه اسفند ماه بر سفره گذاشته مى شود.

و «سكه» كه نمادى از امشاسپند شهريور (نگهبان فلزات) است و به نيت بركت و درآمد زياد انتخاب شده است.

شاخه هاى سرو، دانه هاى انار، گل بيدمشك، شير نارنج، نان و پنير، شمعدان و... را هم مى توان جزو اجزاى ديگر سفره هفت سين دانست. «كتاب مقدس» هم يكى از پايه هاى اصلى خوان نوروزى است و براساس آن هر خانواده اى به تناسب مذهب خود، كتاب مقدسى را كه قبول دارد بر سفره مى گذارد.

چنانچه مسلمانان «قرآن»، زرتشتيان «اوستا» و كليميان «تورات» را بر بالاى سفره هايشان جاى مى دهند. بر سر سفره زرتشتيان در كنار اسپند و سنجد، « آويشن» هم ديده مى شود كه به گفته موبد فيروزگرى خاصيت ضدعفونى كننده و دارويى دارد و به نيت سلامتى و بيشتر به حالت تبرك بر سر سفره گذاشته مى شود.

در هر صورت او پيروز است و نامش خجسته است و از نزد خدا مى آيد و خواهان نيك بختى است و با تندرستى و گوارايى وارد شده است و سال نو را به همراه آورده است!

سال نو مبارك!

 در صورت استفاده از مطالب ذکر منبع الزامی است

با تشکر

در گستره عشق من معنا ندارد

بيا باهم ما شويم

درخلوت تتنهايی خود با تو

توی خلوت تنهايام با هم معنا بگيريم

من در اتاق تنهای سياه خود

وجودسبز تو را به انتضار نشسته ام

و انگاه که تو با سبزی وجودت

تن سرد مرا گرما ميبخشی....

ومن تو را به انتضار نشسته ام